Wn臋trze ko艣cio艂a

Ko艣ci贸艂 聽franciszka艅ski 聽ze 聽 swoimi 聽dwiema kopu艂ami i pi臋knie wzniesionymi dwiema kopulastymi wie偶yczkami robi na widzu g艂臋bokie wra偶enie. Fasada nie zdradza nic ze wspania艂ego barokowego wn臋trza. Jest ona z ukszta艂towania 聽 symbolem franciszka艅skiej idei ub贸stwa, kt贸ra tylko wewn膮trz domu Bo偶ego, dla podkre艣lenia, 偶e jest to dom Bo偶y, stosuje przepych i bogactwo. Godne zapami臋tania s膮 znajduj膮ce si臋 na szczytach wie偶yczek chor膮giewki wskazuj膮ce kierunek wiatru. Przedstawiaj膮 one herb franciszka艅ski, dwa skrzy偶owane ramiona a w 艣rodku nad nimi krzy偶. R贸wnie偶 godne uwagi s膮 krzy偶e wie偶owe w kszta艂cie litery: T (piecz臋膰 艣w. Franciszka z Asy偶u).

Zobacz interaktywne panoramy z wn臋trza naszego ko艣cio艂a:

(kliknij i przesuwaj myszk膮; klawisz shift – przybli偶enie, control – oddalenie)

Wn臋trze ko艣cio艂a 1
Przy prezbiterium (liturgia)
O艂tarz 艣w. Franciszka
Wn臋trze ko艣cio艂a 2
Obraz Matki Bo偶ej w Cudy Wielmo偶nej
Kaplica adoracji
Widok spod ch贸ru (liturgia)
Wzg贸rze Przemys艂a

Je偶eli panorama si臋 nie wy艣wietli, kliknij link by pobra膰 i zainstalowa膰 darmowy program:
POBIERZ QUICK TIME PLAYER

W lewej wie偶y wisi ma艂y dzwon z roku 1694 wykonany przez warsztat Wilhelma Hampela, jak 艣wiadczy umieszczony na nim napis: Wilhelm Hampel ula艂 mnie. Kopu艂a lewa, nad kaplic膮 Matki Bo偶ej, ukoronowana jest poz艂acan膮 statu膮 Kr贸lowej Niebios. Kopu艂臋 nad kaplic膮 艣w. Franciszka zdobi artystycznie wykonany krzy偶.

Do ko艣cio艂a wchodzi si臋 po schodach z granitu udost臋pniaj膮cych doj艣cie do wej艣cia g艂贸wnego z trzech stron.

Po wej艣ciu do ko艣cio艂a uderza wchodz膮cego ogromny przeskok z prostoty i ub贸stwa tego, co widzia艂 na zewn膮trz. Staje niespodziewanie wobec barokowego bogactwa wystroju wn臋trza ko艣cio艂a. Mamy przed oczyma trzynawow膮 艣wi膮tyni臋 Pa艅sk膮, kt贸rej nawa g艂贸wna przewy偶sza o wiele nawy boczne. Przed prezbiterium w poprzek na ca艂膮 szeroko艣膰 ko艣cio艂a, ci膮gnie si臋 nawa poprzeczna, jakoby g贸rna belka krzy偶a, ukoronowana u swoich ko艅c贸w pot臋偶nymi kopu艂ami. Nasamprz贸d jednak uwaga nasza zostaje przykuta widokiem o艂tarza g艂贸wnego. Jest to pot臋偶na budowa, kt贸ra jeszcze bardziej uwydatnia szeroko艣膰 i wysoko艣膰 ko艣cio艂a.

W o艂tarzu g艂贸wnym z 艂atwo艣ci膮 mo偶na wyr贸偶ni膰 trzy jego sk艂adowe cz臋艣ci: 1. sama mensa o艂tarzowa z umieszczonym na niej tabernakulum; 2. cz臋艣膰 艣rodkow膮 z du偶ym obrazem 艣w. Antoniego Padewskiego; i 3. cz臋艣膰 g贸rn膮 z olejnym obrazem Niepokalanej.

Du偶y obraz o艂tarzowy (dzie艂o Adama Swacha), przedstawia Patrona ko艣cio艂a 艣wi臋tego Antoniego Padewskiego, jak obejmuje Dzieci膮tko Jezus. Dzieci膮tko opu艣ci艂o w艂a艣nie ramiona swojej Matki i stan臋艂o na otwartej ksi臋dze. Nad nimi unosz膮 si臋 w radosnym upojeniu Anio艂owie w jasnej po艣wiacie nieba. Bogato urozmaicone ramy jako te偶 i para kolumn po obydwu stronach, wzmacniaj膮 jeszcze bardziej efektowno艣膰 obrazu.

Nad obrazem o艂tarzowym unosz膮 dwaj Anio艂owie tak zwane ostensorium – relikwiarz, w 艣rodku kt贸rego, po dok艂adnym przejrzeniu si臋, poznajemy kopi臋 nienaruszonego j臋zyka 艣w. Antoniego, kt贸rego oryginaln膮 relikwi臋 czci si臋 do dzi艣 w Padwie jako cenny przedmiot kultu.

Dwie du偶e statuy w cz臋艣ci 艣rodkowej o艂tarza przedstawiaj膮 po stronie Ewangelii (po naszej lewej r臋ce) 艣w. Augustyna, a po stronie Episto艂y (po naszej prawej r臋ce) 艣w. Franciszka. Ni偶ej wida膰 dwie mniejsze figurki: po lewej stronie Pana Jezusa, a po prawej stronie Niepokalanej Bogarodzicy. Nad tabernakulum rozpo艣ciera swe skrzyd艂a z艂ocisty pelikan, kt贸ry rozpruwa swym dziobem w艂asn膮 pier艣, aby krwi膮 sw膮 nakarmi膰 swoje piskl臋ta. Jest to cz臋sto spotykany symbol Eucharystycznego Chrystusa, Kt贸ry daje nam swoje Cia艂o na pokarm i Krew swoj膮 na nap贸j.

Olejny obraz w g贸rnej cz臋艣ci o艂tarza przedstawia Wniebowzi臋cie N.M.P., kopi臋 malarza hiszpa艅skiego Murilla. Obraz ten zosta艂 odnowiony na uroczysto艣膰 Niepokalanego pocz臋cia N.M.P. 8 grudnia 1928 roku staraniem jednego z cz艂onk贸w niemieckiej gminy ko艣cielnej.

Obie pary kolumn wewn臋trznych stoj膮cych przy wielkim obrazie o艂tarza znajduj膮 w g贸rze w prostej linii ci膮g艂o艣膰 z dodatkiem jeszcze trzeciej pary kolumienek obok g贸rnego, mniejszego obrazu.

Figura po lewej stronie obrazu Matki Bo偶ej przedstawia 艣w. Jana Ewangelist臋, a druga 艣w. Jana Chrzciciela. Po prawej stronie wida膰 najpierw 艣w. Macieja z toporem, a dalej 艣w. Jud臋 Tadeusza z maczug膮. Zupe艂nie za艣 pod sklepieniem mo偶na jeszcze rozezna膰 postacie dwu diakon贸w: 艣w. Szczepana i 艣w. Wawrzy艅ca.

Pot臋偶na, bogato ozdobiona korona na 艣rodku u szczytu o艂tarza, stanowi dla niego pi臋kne zako艅czenie.

W prezbiterium kierujemy si臋 do wspania艂ych 艂awek ch贸rowych (stalle). Zbudowa艂 je i wyrze藕bi艂, jak to ju偶 zaznaczyli艣my w cz臋艣ci historycznej brat zakonny Antoni Swach. Inkrustacje z masy per艂owej i z drzewa jak r贸wnie偶 delikatna, pe艂na umiaru robota przy podporach dla ramion w tylnym g贸rnym rz臋dzie 艂awek ch贸rowych oraz pe艂na artyzmu sztuka snycerska strony przedniej, zapraszaj膮 do d艂u偶szego zatrzymania si臋 i podziwiania. Oryginalne s膮 stopnie wiod膮ce od nawy g艂贸wnej do 艂awek ch贸rowych (stalli). S膮 one ukszta艂towane w formie skrzyde艂 i g艂owy smoka. Smok ma tutaj oznacza膰 szatana i grzeszny 艣wiat. Jedno i drugie nale偶y zdepta膰 i pozostawi膰 poza sob膮, je艣li si臋 chce w skupieniu modli膰 w tych stallach.

U g贸ry nad stallami widzimy po obydwu stronach po siedem figurek. Niestety, zosta艂y usuni臋te podstawki z nazwiskami os贸b, kt贸re te statuetki mia艂y przedstawia膰, tak 偶e trudno rozpozna膰, kogo one oznaczaj膮. Wnioskuj膮c z kroju szat, chodzi tu po wi臋kszej cz臋艣ci o 艢wi臋tych franciszka艅skich, takich jak: 艣w. Franciszek, 艣w. Bonawentura, 艣w. Antoni Padewski czy 艣w. J贸zef z Kupertynu.

Id藕my jeszcze raz wzd艂u偶 艣rodkowej nawy ku wyj艣ciu. Oto zauwa偶amy na pierwszym miejscu po lewej i prawej stronie u g贸ry w miejscu przeci臋cia si臋 obydwu naw, dwa wielkie malowid艂a 艣cienne. Jedno po stronie Episto艂y, przypomina nam, jak 艣w. Antoni przekona艂 pewnego niedowiarka o obecno艣ci Chrystusa Pana w Naj艣w. Sakramencie o艂tarza. Dopiero wtedy chcia艂 uwierzy膰 w t臋 tajemnic臋, je偶eli jego mu艂, po kilkudniowym wyg艂odzeniu zamiast rzuci膰 si臋 艂apczywie na podan膮 mu pasz臋, odda pok艂on Eucharystii 艣wi臋tej. I istotnie zwierz臋 zgi臋艂o swe kolana przed Naj艣wi臋tsz膮 Hosti膮. Drugie malowid艂o pokazuje nam, jak 艣w. Antoni wskrzesza z martwych m艂odzie艅ca, aby ten, jako jedyny 艣wiadek m贸g艂 da膰 艣wiadectwo o niewinno艣ci swojego ojca oskar偶onego fa艂szywie o morderstwo.

Id膮c dalej naw膮 g艂贸wn膮 ku wej艣ciu stajemy przed ambon膮. Harmonizuje ona pod wzgl臋dem stylu z wystrojem wn臋trza ko艣cio艂a i posiada doskona艂膮 akustyk臋. Dwa 艂aci艅skie napisy od przodu: B艂ogos艂awieni, kt贸rzy s艂uchaj膮 S艂owa Bo偶ego i zachowuj膮 je, a pod chust膮 Weroniki: S艂owo Bo偶e w艣r贸d cierni, upominaj膮 niejako s艂uchaczy, aby s艂owa kaznodziei dobrze wzi臋li sobie do serca.

Naprzeciw ambony znajduje si臋 najpi臋kniejszy nagrobek w tutejszym ko艣ciele. Jest on dedykowany szlachcicowi Wojciechowi Rydzy艅skiemu, kasztelanowi L膮du (+ 1733) i jego ma艂偶once Annie (+ 1736). Portrety ich widoczne s膮 po lewej i prawej stronie pomnika grobowego. Po prawej stronie u g贸ry wida膰 herb Rydzy艅skich: na niebieskim polu przedzielonym w膮skim z艂otym pasem po trzy blisko siebie stoj膮ce lilie na obydwu cz臋艣ciach pola.

Patrz膮c na sklepienie widzimy szereg malowide艂 w r贸偶nym obramowaniu. Malowid艂o na sklepieniu najbli偶ej g艂贸wnego o艂tarza przedstawia Naj艣wi臋tsz膮 Tr贸jc臋 i Przeczyst膮 Dziewic臋 Maryj臋, a ni偶ej kl臋czy 艣w. Antoni Padewski. Po lewej stronie kl臋cz膮cego 艣w. Antoniego Anio艂 trzyma opisany wy偶ej herb Rydzy艅skich a drugi Anio艂 trzyma lili臋 z trzema rozwini臋tymi i trzema nierozwini臋tymi kwiatami.

Drugie z kolei malowid艂o na sklepieniu przedstawia obraz Matki Bo偶ej podobny do tego, kt贸ry znajduje si臋 w o艂tarzu Matki Bo偶ej w Cudy Wielmo偶nej, niesiony przez dwu Anio艂贸w, kt贸rym pomagaj膮 dwaj mniejsi Anio艂owie. Dooko艂a unosi si臋 ca艂y r贸j pomniejszych Anio艂k贸w.

Na trzecim malowidle na sklepieniu przedstawiona jest scena objawienia si臋 Matki Bo偶ej 艣w. Antoniemu, a na czwartym pojawienie si臋 Anio艂a przed 艣w. Antonim. Ostatni obraz nad organami przedstawia 艣mier膰 艣w. Antoniego.

Pod oknami po obydwu stronach nawy g艂贸wnej widzimy dalsze sceny z 偶ycia 艣w. Antoniego. Zosta艂y one odkryte spod tynku w 1928 roku. I tak po stronie Episto艂y: 1. 艢w. Antoni wyg艂asza kazanie wobec jakiego艣 mo偶nego pana o pokucie (mo偶e jest to tyran Ezzelino); 2. 艢w. Antoni w cudowny spos贸b zespala odci臋t膮 przy r膮baniu drzewa nog臋 jakiemu艣 m艂odemu cz艂owiekowi i 聽uzdrawia go. Po stronie za艣 Ewangelii: 1. Podczas jednego z kaza艅 艢wi臋tego wobec olbrzymiego t艂umu zebranych, rozszala艂a nagle wielka burza, podczas kt贸rej ani 艣w. Antoni ani jego s艂uchacze nie zostali zmoczeni ulew膮, kt贸ra by艂a wielka i podczas kt贸rej uderza艂y g臋sto pioruny. Nad s艂uchaczami roztacza艂 si臋 bezchmurny b艂臋kit niebieski.; 2. 艢w. Antoni wyg艂asza mow臋 pogrzebow膮 nad trumn膮 pewnego sk膮pca i wyja艣nia, 偶e serce tego zmar艂ego nie znajduje si臋 w jego ciele lecz w skrzyni, gdzie ukrywa艂 sw贸j skarb. I rzeczywi艣cie tak by艂o, jak 艣w. Antoni to ujawni艂: serce zmar艂ego znajdowa艂o si臋 w skrzyni ze skarbami nieboszczyka.

Stajemy teraz przy g艂贸wnym wej艣ciu do ko艣cio艂a i patrzymy w g贸r臋 na sklepienie. Widzimy na poz贸r nieregularnie namalowane obrazy. S膮 one jednak zbli偶one do siebie wewn臋trznie. Wskazuj膮 one drog臋, jak膮 odbywa dusza, jak ona uwalnia si臋 z grzech贸w przez pokut臋, jak o艣wiecona przez Chrystusa, jednoczy si臋 z Nim. M贸wi膮 o tym r贸wnie偶 napisy czterech nad g艂ow膮 widza z艂膮czonych naro偶nik贸w sklepienia: 1. Droga oczyszczaj膮ca: mimo, i偶 艣wiat wabi i n臋ci a serce wype艂nione ziemsk膮 mi艂o艣ci膮, dusza idzie za Chrystusem krzy偶 d藕wigaj膮cym, idzie w duchu pokutnym a偶 do st贸p Krzy偶a. Jest to obja艣nione na trzech obrazach po lewej stronie: a. Jezus w rozmowie z Samarytank膮 przy studni Jakubowej; b. Maria Magdalena w domu faryzeusza Szymona u st贸p Jezusa; c. Powr贸t syna marnotrawnego. 2. Droga o艣wiecaj膮ca: Veritas 鈥 Jezus Chrystus jako 艣wiat艂o wiary, kt贸re przysz艂o o艣wieci膰 cz艂owieka. Dlatego znowu trzy obrazy: a. Jezus chodzi po morzu i ratuje Piotra od zatoni臋cia; b. Jezus u Marii i Marty w Betanii; c. Jezus znika po ujawnieniu si臋 Uczniom z Emaus. 3. Droga jednocz膮ca: 聽(Droga 偶yciodajna przez zjednoczenie) – Pe艂nienie woli Bo偶ej pod opiek膮 Anio艂a Str贸偶a przez Wiar臋 – (Krzy偶), Nadziej臋 – (kotwica), i Mi艂o艣膰 – (serce) prowadzi do zjednoczenia z Chrystusem. 4. 呕ycie: Obraz bezpo艣rednio nad drzwiami: Eucharystia jako zadatek 偶ycia wiecznego.

Kieruj膮c si臋 teraz ku lewej bocznej nawie stajemy przed ma艂ym o艂tarzem ze statu膮 艣w. Antoniego. O艂tarz ten by艂 kiedy艣 po艣wi臋cony czci 艣w. Iwona, kt贸ry jako gorliwy obro艅ca biednych przed s膮dami 艣wieckimi i duchownymi znany jest jako patron prawnik贸w. Obraz jego, b臋d膮cy dawniej w o艂tarzu, wisi obecnie obok drzwi wej艣ciowych po przeciwleg艂ej stronie o艂tarza na 艣cianie. Nieco dalej, w kierunku nawy bocznej na tej samej 艣cianie bocznej zadziwia pe艂en wspania艂ych kolor贸w obraz przedstawiaj膮cy zmar艂膮 w 25 roku 偶ycia, Roku Pa艅skiego 1652 Jadwig臋 Rogali艅sk膮. Medalion u szczytu w g贸rze o艂tarza 艣w. Iwona pokazuje 艣w. Katarzyn臋 z narz臋dziami jej m臋ki: z ko艂em i mieczem.

Podobnie jak z o艂tarzem 艣w. Iwona ma si臋 rzecz z ma艂ym o艂tarzem przy wej艣ciu do ma艂ej prawej nawy bocznej. Obraz o艂tarzowy 艣w. Kunegundy musia艂 ust膮pi膰 figurze 艣w. Franciszka, a sam wiedzie ukryty 偶ywot na przeciwleg艂ej 艣cianie. Medalion przedstawia 艣w. Kamila z Lellis, patrona umieraj膮cych.

Przygl膮dnijmy si臋 jednak wpierw uwa偶niej lewej bocznej nawie. Tutaj przykuwa nasz wzrok prawie naturalnej wielko艣ci Krucyfiks. Jest to Krzy偶 misyjny wstawiony w roku 1869. Zawieszone na nim liczne wota wskazuj膮 na obfito艣膰 艂ask uproszonych u st贸p tego偶 Krzy偶a. Malowid艂o 艣cienne nad Krucyfiksem przedstawia scen臋 Zwiastowania Naj艣w. Mani Pannie.

Przygl膮dnijmy si臋 teraz ca艂emu szeregowi malowide艂 pokrywaj膮cych sklepienie nawy bocznej. S膮 to prawie wszystkie najwa偶niejsze sceny z 偶ycia Matki Bo偶ej. Powtarzaj膮 si臋 przy tym zawsze trzy malowid艂a w 艂ukach i cztery w klinach sklepienia. Rozpocznijmy przeto od wej艣cia do lewej bocznej nawy:

Pierwszy 艂uk: 1. Joachim 艣w. otrzymuje od Anio艂a zapewnienie, 偶e narodzi mu si臋 dzieci臋 (przysz艂a Matka Jezusa Chrystusa); 2. Narodzenie Naj艣w. Maryi Panny; 3. Naj艣w. Maryja Panna jako Niepokalana.

Pierwsza partia sklepienia: Klin 1. 艢wi臋ci Joachim i Anna po艣wi臋caj膮 swe Dzieci臋 na s艂u偶b臋 w 艣wi膮tyni; Klin 2. Za艣lubiny Maryi ze 艣w. J贸zefem; Klin 3. Oczyszczenie Maryi w 艣wi膮tyni; Klin 4. Spotkanie Matki Bo偶ej ze 艣w. El偶biet膮 (Nawiedzenie 艣w. El偶biety).

Drugi 艂uk: 1. Narodzenie Chrystusa Pana (w 艣rodku); 2. Obrzezanie Pana Jezusa; 3. Pok艂on M臋drc贸w.

Druga partia sklepienia: Klin 1. Matka Bo偶a z Dzieci膮tkiem Jezus przed starcem Symeonem; Klin 2. Matka Bo偶a, 艣w. J贸zef i Bo偶e Dzieci臋 przed prorokini膮 Ann膮; Klin 3. Znalezienie Pana Jezusa w 艣wi膮tyni; Klin 4. Wesele w Kanie Galilejskiej.

Trzeci 艂uk: 1. Ukazanie si臋 Pana Jezusa Marii Magdalenie po Zmartwychwstaniu; 2. Wniebowst膮pienie Pana Jezusa; 3. Zes艂anie Ducha 艢wi臋tego.

Trzecia partia sklepienia: Klin 1. Za艣ni臋cie Naj艣w. Maryi Panny; Klin 2. Wniebowzi臋cie Naj艣w. Maryi Panny; Klin 3. Aposto艂owie przy pustym grobie Matki Bo偶ej; Klin 4. Ukoronowanie Matki Bo偶ej na Kr贸low膮 nieba i ziemi.

Ogl膮daj膮c malowid艂a sklepienia przeszli艣my obok dwu o艂tarzy, kt贸rym przygl膮dniemy si臋 teraz.

Pierwszy to o艂tarz 艣w. Anny a drugi 艣w. Bonawentury.

O艂tarz 艣w. Anny (Obraz p臋dzla Brunona Bielawskiego z 1930 roku). By艂 on najpierw o艂tarzem 艣w. Jana Nepomucena (+ 1393). Na rozkaz kr贸la czeskiego Wac艂awa zosta艂 on str膮cony z mostu Karola w Pradze do rzeki We艂tawy (st膮d zwany 艢wi臋tym mostowym). Dla podkre艣lenia jego imienia Jan, widzimy na o艂tarzu jeszcze jeden obraz 艣w. Jana od Krzy偶a (+ 1591) jako te偶 dwie figury Jan贸w Chrzciciela i Ewangelisty. Obrazy na 艂uku przy tym o艂tarzu s膮 prawdopodobnie scenami z 偶ycia 艣w. J贸zefa z Kupertynu.

Par臋 krok贸w dalej mamy o艂tarz 艣w. Bonawentury (+ 1274), wielkiego kardyna艂a i doktora Ko艣cio艂a z Zakonu franciszka艅skiego. Przez pewien czas o艂tarz ten s艂u偶y艂 Bractwu Tr贸jcy 艢wi臋tej. Gdy jednak odnaleziono pod ch贸rem stary obraz 艣w. Bonawentury, kt贸ry okaza艂 si臋 najlepszym malowid艂em w ca艂ym ko艣ciele, powr贸ci艂 jako obraz o艂tarzowy na swoje poprzednie miejsce. Jest dzie艂em malarstwa w艂oskiego. Powi臋kszona jego kopia znajduje si臋 w ko艣ciele franciszka艅skim w Gnie藕nie. Przedstawia on 艣w. Bonawentur臋, kt贸ry podczas pisania mia艂 objawienie Matki Bo偶ej Wniebowzi臋tej. St膮d jedna stopa Matki Bo偶ej spoczywa jeszcze na kr臋gu ksi臋偶yca. Prawdopodobnie ma on zwi膮zek z nauk膮 艣w. Bonawentury o Niepokalanym Pocz臋ciu, gdy ona jeszcze nie by艂a og艂oszona w Ko艣ciele jako dogmat. 艢wi臋ty po jego prawej stronie to prawdopodobnie 艣w. J贸zef z Kupertynu. Doszed艂 on do艣膰 p贸藕no i po wielkich trudno艣ciach do kap艂a艅stwa dzi臋ki pomocy Matki Bo偶ej (Anio艂 podaje mu na o艂tarzu stul臋, oznak臋 godno艣ci kap艂a艅skiej). Po obydwu stronach o艂tarza stoj膮 figury: Aleksandra z Hales (Anglia, + 1245), kt贸ry by艂 nauczycielem 艣w. Bonawentury i figura trzeciego wielkiego teologa franciszka艅skiego b艂. Jana Dunsa Szkota (+ 1308, pochowany w ko艣ciele franciszka艅skim w Kolonii – Minoriten Kirche). Po prawej i lewej stronie szczytu o艂tarza widzimy 艣w. Bonawentur臋 i 艣w. Tomasza z Akwinu. 艢rodkowe malowid艂o na 艂uku przedstawia scen臋, jak 艣w. Bonawentura z r臋ki Anio艂a przyjmuje Komuni臋 艣w. Malowid艂o nad nagrobkiem na przeciwleg艂ym filarze przedstawia 艣w. Bonawentur臋 w ekstazie. Z ty艂u podchodzi do艅 艣w. Tomasz i prosi Bonawentur臋 o zachowanie milczenia.

Nagrobek upami臋tnia zmar艂膮 w wieku lat 20-tu Pani膮 Katarzyn臋 Skrzetusk膮.

Teraz zbli偶amy si臋 do wspania艂ej cz臋艣ci ko艣cio艂a, do O艂tarza Matki Bo偶ej w Cudy Wielmo偶nej. Zosta艂 on wykonany przez brata Antoniego Swacha z twardego drzewa z fornirem z drzewa orzechowego. Jest bogato ozdobiony rozetami srebrnymi, cz臋sto poz艂acanymi. Konstrukcja wykazuje spokojn膮 harmoni臋. Podobnie jak w o艂tarzu g艂贸wnym, widzimy i tutaj cz臋艣膰 g贸rn膮 i 艣rodkow膮. Cz臋艣膰 艣rodkowa mie艣ci w sobie Cudowny Obraz Matki Bo偶ej w Cudy Wielmo偶nej. Obrazek Maryi z Dzieci膮tkiem pokryty by艂 pierwotnie srebrn膮 sukienk膮 bogato poz艂acan膮, kt贸ra w czasie drugiej wojny 艣wiatowej zagin臋艂a.

Godn膮 uwagi jest rama i ca艂a kompozycja, w kt贸r膮 Obraz jest wkomponowany. Obraz jest obecnie ods艂aniany przed pierwsz膮 Msz膮 艣w. o godz. 7-mej rano. Przez ca艂y dzie艅 jest ods艂oni臋ty. Zas艂ania si臋 go dopiero po ostatniej Mszy 艣wi臋tej, kt贸ra jest odprawiana w ko艣ciele latem i zim膮 o godzinie 18-tej. Zas艂ania si臋 go przy pomocy specjalnego mechanizmu dwoma tablicami z drzewa, na kt贸rych przedstawieni s膮: po lewej stronie 艣w. J贸zef Oblubieniec N.M.P, a po stronie prawej 艣w. Jan Aposto艂 (z or艂em). Na obydwu skrzyd艂ach bocznych s膮 obrazy: z lewej strony 艣w. Franciszka i z prawej strony 艣w. Antoniego. Je艣li cz臋艣膰 艣rodkowa jest otwarta, w贸wczas na scen臋 pojawiaj膮 si臋 na miejsce obraz贸w 艣w. Franciszka i 艣w. Antoniego obrazy 艣w. Joachima i 艣w. Anny, rodzic贸w Naj艣w. Maryi Panny. Obrazy malowane s膮 przez Adama Swacha. (Obraz 艣w. Antoniego nosi podpis: Adamus Swach delineavit et pinxit A.D. 1719 – Adam Swach naszkicowa艂 i namalowa艂 Roku Pa艅skiego 1719).