FZ艢

DUCHOWO艢膯

Franciszka艅ski Zakon 艢wieckich opiera si臋 na wyrastaj膮cej z Ewangelii Regule 艣w. Franciszka. To w Ewangelii 艣w. Franciszkowi Pan objawi艂 swoj膮 wol臋, poniewa偶 na pokornej modlitwie prosi艂 o jej rozeznanie. Z Ewangelii wyp艂ywa koncepcja i podstawowy kierunek 偶ycia franciszka艅skiego, czynienie pokuty, niesienie pokoju, mi艂o艣ci, umi艂owania ub贸stwa i na艣ladowanie Chrystusa.

Duchowo艣膰 franciszka艅sk膮 charakteryzuje pi臋膰 cech.

1. 聽Fundamentaln膮 ide膮 dla Franciszka jest prawda, 偶e B贸g jest dobroci膮, mi艂o艣ci膮 i najwy偶szym dobrem i w nim jest wszystko dobre. Franciszek piel臋gnuje specjalne nabo偶e艅stwo do Boga jako Ojca i Kr贸la, jak r贸wnie偶 do Tr贸jcy Przenaj艣wi臋tszej, nazywaj膮c j膮 doskona艂膮 Tr贸jc膮 prost膮 jedno艣ci膮. Franciszek uwa偶a ducha modlitwy za najwy偶sz膮 warto艣膰 偶ycia chrze艣cija艅skiego i zakonnego.

2. Chrystocentryzm. Franciszek dostrzega Zbawiciela nie tylko w Jego Chwale, wszechmocy i tryumfie, lecz r贸wnie偶 w Jego mi艂o艣ci ludzkiej: tej ze 偶艂贸bka i tej z krzy偶a. Chrystus jest drog膮, prawd膮 i 偶yciem. Drog膮, kt贸ra prowadzi do Ojca; prawd膮, kt贸ra zaspokaja w pe艂ni umys艂 i serce; prawdziwym 偶yciem w doczesno艣ci i wieczno艣ci.

3. Pobo偶no艣膰 eucharystyczna. Franciszek najbardziej ukocha艂 Eucharysti臋. Upomina艂 swoich braci, aby jak tylko potrafi膮 okazywa膰 szacunek i cze艣膰 Naj艣wi臋tszemu Cia艂u i Krwi Pana naszego Jezusa Chrystusa.

4. Pobo偶no艣膰 maryjna. Obok Chrystusa Franciszek bardzo czci艂 Jego Matk臋 Maryj臋. Jej powierzy艂 wszystkich braci i wybra艂 J膮 na Protektork臋 Zakonu.

5. Umi艂owanie Ko艣cio艂a Rzymskokatolickiego. Uleg艂o艣膰 Ko艣cio艂owi podkre艣la na pocz膮tku Regu艂y.

艢w. Franciszek z Asy偶u jako ojciec i mistrz fundator oraz prawodawca franciszkan贸w, nauczy艂 nas sposobu szukania Boga, s艂u偶enia Mu i kochania Go, a g艂osz膮c 鈥濸ok贸j i Dobro鈥, da艂 przyk艂ad obcowania z lud藕mi, nazywaj膮c wszystkich bra膰mi i siostrami.

HISTORIA

Franciszka艅ski Zakon 艢wieckich zosta艂 za艂o偶ony przez 艣w. Franciszka 鈥╳ 1221 r. I otrzyma艂 nazw臋: 聽鈥瀂akon Braci i si贸str od pokuty鈥. W czasach p贸藕niejszych otrzyma艂 nazw臋 鈥濼rzeci zakon 艣w. Franciszka鈥, a jego cz艂onkowie to 鈥瀟ercjarze鈥. Obecnie nosi miano 鈥濬ranciszka艅skiego Zakonu 艢wieckich鈥. 聽Wsp贸lnoty tercja艅skie zak艂adane by艂y przy wszystkich klasztorach franciszka艅skich. Przy naszym klasztorze powsta艂a w 1933 r. Nie jeste艣my tylko 鈥瀝uchem鈥 czy 鈥瀞towarzyszeniem鈥.

Jeste艣my zakonem i mamy swoj膮 Regu艂臋, Konstytucj臋, rytua艂 i 聽Statury. Regu艂a by艂a zmieniana stosownie do zmieniaj膮cej si臋 sytuacji prawnej 鈥╳ Ko艣ciele i stosownie do przemian zachodz膮cych w kulturze obyczajowej鈥 i materialnej.

Pierwsz膮 zatwierdzi艂 papie偶 Honoriusz III w 聽1221 r., drug膮 Miko艂aj IV 鈥╳ 1289 r., trzeci膮 Leon XIII w 1883 r. Aktualnie obowi膮zuj膮ca Regu艂a zosta艂a zatwierdzona przez papie偶a Paw艂a VI w 1978 r.

Ju偶 pod koniec XII w. wsp贸lnoty braterskie Zakonu by艂y liczne i aktywnie dzia艂a艂y. Nasza wsp贸lnota franciszka艅ska przed II wojn膮 艣wiatow膮 liczy艂a oko艂o 4000 tercjarzy. Na艣ladowcami 艣w. Franciszka byli mali i wielcy tego 艣wiata: 鈥ㄅ泈. El偶bieta 鈥 c贸rka kr贸la W臋gier i kr贸l Francji 鈥 Ludwik 鈥 p贸藕niejszy 艣wi臋ty, 鈥╝ tak偶e: 艣w. Aniela Merici, za艂o偶ycielka zakonu si贸str Urszulanek, 艣w. R贸偶a s艂ynna mistyczka, s艂ynni tw贸rcy: Dante, Giotto, Micha艂 Anio艂, Leonardo da Vinci, Kolumb, Jacek Malczewski, Adam Chmielowski 鈥 w艣r贸d kap艂an贸w, Jan Bosko, Karol Deskur, kard. S. Wyszy艅ski, a tak偶e papie偶e: Pius IX, Leon XIII, Pius X i Jan XIII. Nasza wsp贸lnota cieszy si臋 tym, 偶e gen. J贸zef Haller (posiadamy te偶 po nim sztandar) by艂 u nas prze艂o偶onym.

BRACIA I SIOSTRY OD POKUTY NA WZG脫RZU PRZEMYS艁A

Franciszka艅ski Zakon 艢wieckich znany te偶 pod nazw膮 Trzeciego Zakonu Franciszka艅skiego przy tutejszym klasztorze na Wzg贸rzu Przemys艂a bez w膮tpienia istnia艂 od samego pocz膮tku istnienia klasztoru, cho膰 w dokumentach ten fakt nie zosta艂 odnotowany. Mo偶na si臋 jedynie domy艣la膰, 偶e tercjarzami by艂y osoby, kt贸rych wizerunki zachowa艂y si臋 w ko艣ciele: Jadwiga Rogali艅ska z Mieszkowa (zm. 1652), jej pe艂nopostaciowy portret jest prezentowany w Pozna艅skim Muzeum Narodowym, Melchior Samuel G贸rowski (zm. w XVII w.), Katarzyna Skrzetuska (zm. 1701), Dorota Ko艂aczkowska (zm. 1719), ma艂偶e艅stwo Wojciech Rydzy艅ski, kasztelan l臋dzki i jego 偶ona Anna (zm. w XVIII wieku) oraz inne osoby, kt贸rych portrety trumienne wisia艂y w kruchcie a偶 do pr贸by kradzie偶y. Tercjarzem m贸g艂 by膰 tak偶e fundator kaplicy 艣w. Franciszka, Maciej Glaubicz Rokossowski, podstoli wschowski. Zabory i sekularyzacja klasztoru przerwa艂a histori臋 franciszkan贸w 艣wieckich. Obecna wsp贸lnota kanonicznie erygowana w 1933 r. swoje korzenie wywodzi od Trzeciego Zakonu dzia艂aj膮cego przy ko艣ciele Bo偶ego Cia艂a.

Za rok powstania przyjmuje si臋 1221 r. 鈥 wtedy 艣w. Franciszek napisa艂 list do 鈥瀊raci i si贸str pokutuj膮cych鈥, kt贸ry sta艂 si臋 nasz膮 pierwsz膮 Regu艂膮. 呕ycie pokuty by艂o tym, co po艂膮czy艂o pierwszych 鈥瀎ranciszkan贸w 艣wieckich鈥. Nazywani zostali 鈥瀊ra膰mi i siostrami od pokuty鈥, nosili habity, a z czasem ustali艂a si臋 dla nich nazwa 鈥瀟rzeciego zakonu franciszka艅skiego鈥. Tak nazwano nas w Regule zatwierdzonej przez papie偶a Miko艂aja IV w 1289 r. Dzi艣 Regu艂a zosta艂a zmieniona, inaczej zosta艂 te偶 sformu艂owany g艂贸wny cel Trzeciego Zakonu: 鈥瀋z艂onkowie 鈥 natchnieni przez Ducha 艢wi臋tego 鈥 zobowi膮zuj膮 si臋 偶y膰 Ewangeli膮 na spos贸b 艣w. Franciszka w ich stanie 艣wieckim, zachowuj膮c Regu艂臋 zatwierdzon膮 przez Ko艣ci贸艂鈥, jak m贸wi膮 Konstytucje, a nieco dalej: 鈥濬ranciszkanie 艣wieccy poprzez profesj臋 zobowi膮zuj膮 si臋 偶y膰 w swoim 艣wieckim stanie Ewangeli膮 wed艂ug duchowo艣ci franciszka艅skiej鈥.

Dlaczego dzi艣 wst臋pujemy do Franciszka艅skiego Zakonu 艢wieckich? Ka偶dy ma swoj膮 histori臋, bo 藕r贸d艂em naszego powo艂ania jest Duch 艢wi臋ty, Jego u艣wi臋caj膮ce dzia艂anie. Najog贸lniej mo偶na jednak powiedzie膰, 偶e odpowiedzieli艣my na wo艂anie Chrystusa: 鈥濸贸jd藕 za Mn膮鈥. Idziemy wi臋c za Chrystusem 艣ladami 艣w.Franciszka, jego rado艣ci doskona艂ej, mi艂o艣ci, co nie jest kochana, tropem 鈥濸ie艣ni s艂onecznej鈥. Na drodze franciszka艅skiej znajdujemy odpowiedni膮 formacj臋: co najmniej p贸艂roczny postulat i roczny nowicjat, poddanie Regule, Konstytucjom i Statutowi, kt贸re zmuszaj膮 nas do podejmowania nieustannego nawr贸cenia, otwarcia si臋 na wsp贸艂czesno艣膰, na 艣wiat i Ko艣ci贸艂, 偶yj膮c Ewangeli臋, nios膮c j膮 w sobie innym ludziom, przechodz膮c od Ewangelii do 偶ycia i od 偶ycia do Ewangelii.

Regu艂a podzielona na trzy cz臋艣ci (FZ艢, Zasady 偶ycia, 偶ycie we wsp贸lnocie) uczy nas: 鈥瀦achowywa膰 Ewangeli臋 Pana naszego Jezusa Chrystusa鈥, 鈥瀋z臋stego czytania Ewangelii鈥, 鈥瀋a艂kowitej i doskona艂ej przemiany wewn臋trznej鈥, uczynienia modlitwy i kontemplacji dusz膮 swego 偶ycia i dzia艂ania, jak Maryja ca艂kowitego poddania swych pragnie艅 Bogu, i艣膰 za ubogim i ukrzy偶owanym Chrystusem, 偶ycia duchem B艂ogos艂awie艅stw, w szczeg贸lno艣ci duchem ub贸stwa, oczyszczenia serca ze sk艂onno艣ci i 偶膮dzy posiadania i panowania, uprzejmo艣ci wobec wszystkich ludzie, pokoju, wierno艣ci i dialogu, bo w ka偶dym cz艂owieku jest iskra Bo偶a.

Czy cz艂onkowie naszej wsp贸lnoty ju偶 si臋 nauczyli tego wszystkiego? Nie, ci膮gle si臋 nawracamy, nieustannie i wytrwale. Tym nie mniej z rado艣ci膮 mo偶emy powiedzie膰, 偶e wiele 艣wi臋tych braci i si贸str mamy w niebie, z wieloma 艣wi臋tymi spotykamy si臋 na co dzie艅. Jak ich pozna膰? 鈥濳to chce i艣膰 za mn膮, niech si臋 zaprze samego siebie, niech we藕mie krzy偶 sw贸j i niech mnie na艣laduje鈥 鈥 wo艂a ich Chrystus, a oni to robi膮.

s. Joanna Szel膮gowska (FZ艢)